احکام مُحرم | سه معیار و ضابطه مهم مجلس سیدالشهدا (ع) برای خطبا و مادحین

بسم الله الرحمن الرحیم؛ ایام مصیبت وار سیدالشهدا علیه السلام را تسلیت عرض می‌کنیم. امیدواریم که همه ما با اخلاص عزاداری کنیم.

روی سخن ما ذاکرین، خطبا و روضه‌خوان‌هایی است که این رسالت بزرگ را بر دوش دارند؛ گرداندن و گرم کردن مجلس سیدالشهدا علیه السلام بسیار مهم است و خدای متعال برای همه این عزیزان اجر بده ان‌شالله. این کار مهم باید با دقت بیشتر انجام شود. ما مقاتل زیادی داریم، ولی خطبا و روضه خوان ها نباید سراغ هر مقتلی بروند، به برکت انقلاب و خون شهدا کارهای زیادی در این زمینه انجام شده است ما تاریخ نگارهای بسیار خوبی داشته و داریم که این کار را انجام داده‌اند.

ازجمله مقاتلی که می‌توانید به آن مراجعه کنید و مورد توجه قرار گرفته است، مقتل جامع سیدالشهدای علیه السلام در دو جلد بزرگ است. این یک کار گروهی بوده است که توسط سرگروه محترم، مرحوم استاد پیشوایی کار شده است که ایشان مورخ بسیار قوی‌ای بوده‌اند. ایشان همه مقاتل را جمع بندی و به اصطلاح زیر و رو کرده‌اند و تقریبا آنچه که صحیح تر به نظر می‌رسیده است را آورده‌اند و می‌توانید در این زمینه استفاده کنید.

اشعار مجلس سیدالشهدا علیه السلام هم باید بر اساس همین ضابطه باشد. اشعار آیینی ما که شعار بسیار قوی داشته و داریم؛ از این اشعار پرمحتوا باید استفاده کرد. اشعاری که محتوای آن هم بیان مصیبت باشد و هم بیان حماسه.

نهضت امام حسین علیه السلام تک بعدی نیست و چند بعدی است. این نهضت سیدالشهدا علیه السلام بود که این انقلاب را به وجود آورد. امام راحل فرمودند که اگر محرم و صفر اسلام نبود و این خیلی مهم است.

نهضت سیدالشهدا بعد حماسه دارد و باید اشعار حماسه هم خوانده شود، همانطور که در این ایامی که تجمعات خیابانی بود و مردم واقعا انرژی گرفته بودند؛ یکی از دلایل این مسئله همین اشعار حماسی است.

در عین حماسی بودن اشعار، اشعار ما باید داری مصیبت هم باشد و مردم را برای سوگواری سیدالشهدا علیه السلام باید گریاند؛ چون گریه مخصوصا سفارش شده است و گریه نباید فراموش شود. باید حتما اشعار سوزناکی باشد که هم خودمان گریه کنیم و هم مخاطبین را بگریانیم.

این اشعار مجالس سیدالشهدا علیه السلام باید دارای ضوابطی باشد. اولین ضابطه در اشعار این است که اشعار بدون غلوّ باشد؛ غلوّ کار حرامی است که ائمه معصومین علیهم السلام با آن مبارزه کرده‌اند. غلوّ یعنی اینکه ما اولیای الهی را به حد خدایی برسانیم. اشعاری مثل حسین اللهی بودن و علی اللهی بودن و همه اینها کفر است.

البته باید این را گفت که چنین اشعاری کم است، اما با همین کم هم باید مقابله کرد. در برخی از اشعار، شاعر یا مادح شعری مثل کعبه من، صفای من، زمزم من ...(تا اینجا غلوّ نیست و اشکالی ندارد)، در ادامه نعوذبالله می‌گوید که خدای من، حسین من...

اینطور اشعار کفر است. برخی از دشمنان ما مثل فرقه های داعش یا وهابیت همین ها رو گوش می‌دهند و سند می‌آورند که اینها مشرک هستند. غلوّ در اشعار نباید باشد. انبیاء و معصومین علیهم السلام همگی بنده خدا هستند و ما اجازه نداریم آنها را به حد الوهیت برسانیم؛ ضوابط دیگر را در جلسات آینده عرض خواهیم کرد.

والسلام علیکم و الرحمة‌الله و برکاته.